Welkom, gast!


 
Waardering:
  • 0 stemmen - gemiddelde waardering is 0
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Hoe een leek een wijnproeverij ervaart
17-11-2026, 10:37 AM
Bericht: #1
Big Grin Hoe een leek een wijnproeverij ervaart
k was uitgenodigd voor een wijnproeverij.
Ik dacht: gezellig. Een paar glazen wijn, wat kaas, wat zever verkopen en op tijd naar huis.
Maar nee.
Een wijnproeverij is blijkbaar een bijeenkomst van mensen die alcohol drinken en daar zo ingewikkeld mogelijk over proberen te doen.
We komen binnen.
Daar staat een man met een sjaaltje rond zijn nek.
Binnen. Bij 22 graden.
Dan weet ge dat ge met een specialist te maken hebt.
Hij stelt zich voor als sommelier.
Ik zeg: aangenaam, ik ben 53 en ik drink al heel mijn volwassen leven zonder begeleiding.
Hij lacht niet.
Dat begon goed.
We krijgen allemaal een glas.
Daar zit ongeveer anderhalve centimeter wijn in.
Ik kijk naar mijn glas.
Ik zeg: 'Is dat om te proeven of hebt ge onderweg gemorst?'
Hij legt uit dat we zeven verschillende wijnen gaan ontdekken.
Ontdekken!
Alsof die flessen al jaren vermist waren en wij ze eindelijk in een kelder teruggevonden hebben.
Dan begint het.
'We gaan eerst naar de kleur kijken.'
Ik kijk.
Rood.
Voor mij is de opdracht afgerond.
Maar nee.
Volgens hem is het robijnrood met paarse reflecties en een lichte evolutie naar granaat.
Ik zeg: 'Als ge dat nog vijf minuten uitlegt, is hij waarschijnlijk bruin.'
Hij vraagt ons het glas rond te draaien.
Dat heet walsen.
Ik begin voorzichtig te draaien.
De man naast mij doet dat zo enthousiast dat zijn wijn bijna over de rand vliegt.
Ik zeg: 'Rustig, jongen. Ge moet hem proeven, niet centrifugeren.'
Dan moeten we ruiken.
Iedereen steekt zijn neus in zijn glas.
De sommelier vraagt wat we herkennen.
Een vrouw zegt: 'Zwarte kersen.'
Een man zegt: 'Vanille.'
Iemand achteraan zegt: 'Ik herken natte bosgrond en een subtiele toets van oud leder.'
Ik draai mij om.
Ik zeg: 'Meneer, hebt gij vroeger in een schoenenwinkel in een moeras gewerkt?'
Want serieus.
Natte bosgrond.
Oud leder.
Tabak.
Paardenstal.
Dat zijn blijkbaar allemaal positieve eigenschappen van dure wijn.
Als mijn koelkast zo ruikt, bel ik een technieker.
Als een fles wijn zo ruikt, kost ze 180 euro.
Dan zegt de sommelier dat we de wijn moeten laten ademen.
Ik kijk naar mijn glas.
Ademen?
Die druiven zijn geplukt, geplet, vergist, maanden opgesloten in een vat en daarna met een kurk in een fles gestoken.
En nu moet die wijn ineens ademen?
Ik zeg: 'Geef hem dan een stoel. Die heeft precies een zwaar leven achter de rug.'
Dan mogen we eindelijk drinken.
Maar niet zomaar.
We moeten een klein slokje nemen en de wijn door onze mond laten circuleren.
Iedereen begint rare bewegingen te maken met zijn kaken.
Ik kijk rond.
Het lijkt op een bijeenkomst van mensen die allemaal tegelijk hun kunstgebit proberen los te krijgen.
De sommelier vraagt naar de afdronk.
Ik zeg: 'Prima. Hij is binnen.'
Hij bedoelt hoe lang de smaak blijft hangen.
Ik zeg: 'Voor 180 euro hoop ik dat ik hem volgende week nog proef als ik mijn tanden poets.'
Dan krijgen we een witte wijn.
De sommelier zegt dat die een uitgesproken mineraliteit heeft.
Ik vraag: 'Wat betekent dat eigenlijk?'
Hij begint over kalksteen, bodemstructuur en terroir.
Ik zeg: 'Dus ge verkoopt mij eigenlijk druivensap dat naar een oprit smaakt?'
Hij vindt dat ik de wijn te weinig respecteer.
Ik zeg: 'Ik respecteer hem enorm. Ik heb hem nog niet eens verdund met cola.'
De sfeer wordt wat gespannen.
Dan komt de duurste fles.
Een exclusieve Franse wijn.
180 euro.
De sommelier houdt die fles vast alsof hij net de Heilige Graal uit een opgraving heeft gehaald.
Hij vertelt over het uitzonderlijke oogstjaar, de perfecte ligging van de wijngaard en de achttien maanden rijping op eikenhout.
Ik zeg: 'Amai. Die fles heeft een interessanter cv dan sommige ministers.'
We krijgen opnieuw een bodempje.
Ik proef.
Eerlijk?
Niet slecht.
Maar ook niet dat ik onmiddellijk mijn bankkaart wil bovenhalen.
De sommelier vraagt wat ik ervan vind.
Ik zeg: 'Ik heb al betere wijn gedronken voor zeven euro.'
Hij kijkt mij aan alsof ik net op een begrafenis gevraagd heb of er nog dessert komt.
'Maar meneer, dit is een uitzonderlijke wijn.'
Ik zeg: 'Dat geloof ik. Vooral de prijs is uitzonderlijk.'
Dan legt hij uit dat ge bij kwaliteitswijn betaalt voor complexiteit.
Complexiteit!
Ik ben 53.
Ik heb al genoeg complexiteit in mijn leven.
Mijn belastingen zijn complex.
Mijn verzekeringen zijn complex.
De Belgische staatsstructuur is complex.
Als ik iets drink, wil ik gewoon dat het lekker is.
Ik wil geen glas waar ik eerst een parlementaire onderzoekscommissie voor moet oprichten.
Dan vraagt hij of ik het verschil proef tussen de goedkope en de dure wijn.
Ik zeg: 'Ja. Bij de goedkope geniet ik van de smaak. Bij de dure ben ik voortdurend aan het denken hoeveel geld er nog in mijn glas zit.'
Op het einde krijgen we een bestelformulier.
De sommelier vraagt welke fles ik wil meenemen.
Ik zeg: 'Hebt ge ook Orval?'
Hij kijkt mij aan.
'Wij zijn gespecialiseerd in wijn, meneer.'
Ik zeg: 'Dat weet ik. Ik heb ondertussen twee uur naar de grond, de lucht, de druiven, de vaten en de voorouders van die druiven zitten luisteren.'
Hij zegt dat wijn een bijzonder verfijnde drank is.
Ik zeg: 'Orval ook. Alleen moet ge daar geen natte paardenstal in herkennen om indruk te maken.'
Dan vraagt hij of ik nog iets geleerd heb.
Ik zeg: 'Absoluut.'
'En wat dan?'
'Dat ge met een ernstig gezicht blijkbaar alles kunt zeggen over wijn.'
Hij fronst.
Ik neem mijn glas.
Ik ruik.
Ik sluit mijn ogen.
En ik zeg heel plechtig:
'Een bijzonder expressieve neus. Licht aardse toetsen. Een subtiele hint van versleten autobanden, met een verrassende afdronk van een vochtige kelder in november.'
De sommelier knikt.
'Interessant. Zeer interessante waarneming.'
Ik kijk hem aan.
'Jongen, ik heb dat allemaal juist verzonnen.'
Hij wordt rood.
Ik zeg: 'Amai, nu heeft uw gezicht ook paarse reflecties.'
Na afloop krijg ik nog een tevredenheidsformulier.
Hoe zou u deze wijnproeverij omschrijven?
Ik schrijf:
'Zeer leerrijk. Ik heb ontdekt dat ge voor 180 euro een fles kunt kopen die naar oude schoenen ruikt, dat ge uw drank vrijwillig in een emmer moogt spuwen en dat ge daarvoor door andere volwassenen bewonderd wordt.'
En weet ge wat het ergste is?
De volgende dag krijg ik een mail.
Beste wijnliefhebber, wij nodigen u graag uit voor onze exclusieve masterclass.
Ik ben 53.
Ik heb blijkbaar zoveel indruk gemaakt dat ze mij opnieuw willen zien.
Ik heb geantwoord dat ik graag kom, maar alleen als ik mijn eigen wijn mag meebrengen. Een fles van zes euro. En een paar oude schoenen voor de geurbeleving.
Want als ik ooit 180 euro uitgeef om iets te drinken dat naar een vochtige kelder ruikt, dan wil ik op zijn minst dat die kelder bij de prijs inbegrepen is.
Tongue

Als men alles en iedereen spaart en beschermt, heeft men volstrekt niks te zeggen (Marc Mijlemans)
17-11-2026, 08:25 PM
Bericht: #2
RE: Hoe een leek een wijnproeverij ervaart
Haha, en dan hebben ze nog niet eens gediscussieerd of dat de wijn open of gesloten was. “Van 9u00 tot 18u00. Gesloten op zondag.”

Trying to define wine at one particular moment is like photographing the sky and assuming it will always look like that picture. (Eric Asimov)
Gisteren, 11:38 AM
Bericht: #3
RE: Hoe een leek een wijnproeverij ervaart
Wel, in ons groepje (sinds 2012) volgen we toch ook vrij rechtlijnig de volgorde kleur, geur, smaak. Wat al eens leidt tot de wat ironische woordenwisseling "hoe, zijt gij al aan het proeven?", "ha, mocht dat nog niet..."

In al die jaren hebben we de relativiteit der dingen echt wel ingezien, maar de omschrijving van kleuren, geuren en smaken brengen toch wel iets meer inzicht en we leren elke keer iets bij ter vervanging van wat we vergeten zijn.

Zo hebben we gisterenavond vastgesteld dat zowat alle rode wijnen in commerciële commentaren "robijnrood" zijn.
Wij, die zo vrij zijn om een oude degustatiefiche van het voormalige Tastevin te gebruiken, hebben dat woord niet op ons blad staan, maar we lopen nu wel het risico dat voortaan op elk moment het woord "robijn" zal weerklinken...

Hoe doordacht zo'n degustatiefiche ook mag wezen, we komen er niet altijd mee toe. Bepaalde omschrijvingen van geuren zijn zelfs ooit tot op dit forum doorgedrongen. Mogelijk herinnert gij u "Isabella A.", wat tot enig onbegrip leidde, of "vijfgranenconfituur". Of nog "de geur van het magazijn van wijlen ons moemoe, waar de fietsbanden werden opgeslagen", vooral duidelijk voor mijn broer en mezelf... Ook Mon Chéri en Boerenjongens komen op de fiche niet voor.

Dat een wijn van 6 euro eentje van 180 euro zou kloppen, lijkt me eerder een zeldzaamheid, maar als we gisteren konden vaststellen welke hoge ogen de Château Beaumont 2022 gooide (16.95), dan kunnen we in deze redenering wel inkomen, mits enige nuance en realisme aan te brengen.

Wou ik maar even schrijven, ter viering van de heropening van dit gewaardeerde forum.
Gisteren, 04:28 PM
Bericht: #4
RE: Hoe een leek een wijnproeverij ervaart
(Gisteren 11:38 AM)Rik Martens schreef:  Wel, in ons groepje (sinds 2012) volgen we toch ook vrij rechtlijnig de volgorde kleur, geur, smaak. Wat al eens leidt tot de wat ironische woordenwisseling "hoe, zijt gij al aan het proeven?", "ha, mocht dat nog niet..."

In al die jaren hebben we de relativiteit der dingen echt wel ingezien, maar de omschrijving van kleuren, geuren en smaken brengen toch wel iets meer inzicht en we leren elke keer iets bij ter vervanging van wat we vergeten zijn.

Zo hebben we gisterenavond vastgesteld dat zowat alle rode wijnen in commerciële commentaren "robijnrood" zijn.
Wij, die zo vrij zijn om een oude degustatiefiche van het voormalige Tastevin te gebruiken, hebben dat woord niet op ons blad staan, maar we lopen nu wel het risico dat voortaan op elk moment het woord "robijn" zal weerklinken...

Hoe doordacht zo'n degustatiefiche ook mag wezen, we komen er niet altijd mee toe. Bepaalde omschrijvingen van geuren zijn zelfs ooit tot op dit forum doorgedrongen. Mogelijk herinnert gij u "Isabella A.", wat tot enig onbegrip leidde, of "vijfgranenconfituur". Of nog "de geur van het magazijn van wijlen ons moemoe, waar de fietsbanden werden opgeslagen", vooral duidelijk voor mijn broer en mezelf... Ook Mon Chéri en Boerenjongens komen op de fiche niet voor.

Dat een wijn van 6 euro eentje van 180 euro zou kloppen, lijkt me eerder een zeldzaamheid, maar als we gisteren konden vaststellen welke hoge ogen de Château Beaumont 2022 gooide (16.95), dan kunnen we in deze redenering wel inkomen, mits enige nuance en realisme aan te brengen.

Wou ik maar even schrijven, ter viering van de heropening van dit gewaardeerde forum.

Heart

Als men alles en iedereen spaart en beschermt, heeft men volstrekt niks te zeggen (Marc Mijlemans)


Ga naar locatie: