Music was my first love...

[Rik Martens]

We weten dat een mens z'n muzikale smaak grotendeels bepaald wordt rond zijn 16-17 jaar.
Misschien is het eens leuk om het glas Mouton-Rothschild van 1986 even terzijde te zetten en een poging te doen om in de groep te gooien wat de song(s) is of zijn, die ooit het meeste indruk op je gemaakt heeft of hebben. De anderen kunnen hier daarna getuigen waarom ze in schaterlachen zijn uitgebarsten.
Een voorzetje. Zwei kleine Italiener (Conny Froboes, begin 1962, een kindercrush van deze toen zesjarige). (I can't get no) Satisfaction (the Rolling Stones, 1965), een standaard, die we tot ver in de jaren zeventig bij zelfs het gestamptste boerenbalorkest gingen aanvragen, daar werd vaak gevolg aan gegeven, zelfs op trekzak). Billy the Mountain (Frank Zappa & The Mothers, 1972), de geflipte operette die onze blik opende op de indrukwekkende productie van de meester. Virginia Plain (Roxy Music, 1972), evenals hun eerste elpee, een breuk met de toch langzaam tot pap ontbindende populaire muziek (The Partridge Family, Chicory Tip, Freddy Breck... We maken een uitzondering voor Middle of the Road, vermits Sandy Carr met overgave de kortstondige mode van de hot pants volgde).

[TheHolyGrape]

Ik ga mijn best doen.

[/b]True Love Travels on a Gravel Road (Elvis, Nick Lowe) Steengoed nummer. Bij dit nummer kan ik dikke tranen huilen. Van miserie en door de absurde humor. Ook wel toepasselijk op wijn. Denk aan dat kistje wijn. De ene fles is soms beter dan de andere.

t's Alright, Ma (I'm Only Bleeding)
(Bob Dylan): Bestaat er een playlist zonder Dylan? Blijkbaar bij Rik. Ik vind het zalig dat een zeventigjarige nog steeds bevrediging zoekt bij de Stones. Maar dit is geweldig. Dit nummer heeft natuurlijk niets met wijn te maken. Maar je hebt een fles nodig met dit nummer op ‘repeat’ om er volledig van te genieten.

Your dad did (John Hiatt): Geweldig nummer. Laat uw ouders los. Hier misschien wel een wijnidee: Zuip de wijn van papa op maar doe daarnaast uw g*dversomse goesting.

Lydia d’ile d’yeu (Kris De Bruyne): wie wilt er geen picon-wijn met veel ijs? Komaan… goede wijn is prima maar een picon met ijs in de zon? Dat is zalig!

[vinejo]

Eerste herinneringen! Voici les Cles van Gerard lenorman. Denis Colla bleek later “les 18 mois de Nicolas”

12 jaar. Ziekenhuis. Charlie Chaplin stierf. De hele reeks van Dan cooper naast m’n bed. En Mull Of Kintyre van Wings. Die ik dus eerder leerde kennen dan the Beatles.

En The Bee Gees en ABBA natuurlijk. Tijd van Saterday Night Fever en daarna Grease. Allebei gezien in Capitole. Was muziek voor mijn zus maar stiekem genoot ik er ook van.

13 jaar
Showaddywaddie, When. Mijn eerste singletje. For a few dollars more, Smokie. Leren kennen door Ad Visser in Toppop. Ik had telkens kriebels in mijn buik als ik naar toppop keek en dacht dat ze mss Smokie gingen laten zien. O, het genot van de eerste impressies en ontdekkingen..

Dan een reclame gezien voor 25 hits van Santana. Hoorde een stukje “Let the children play” en vond dat zo,mooi. Samba Pati kende ik al. De dubbelLP mogen kopen in een winkel waar ze ook wasmachines verkochten. Viel me uiteindelijk tegen, die plaat. Was wellicht niet klaar voor harde gitaar.

De rode en blauwe van the Beatles. Mijn zus en ik mochten er elk één kiezen. In diezelfde winkel met wasmachines. Ik koos de blauwe. Penny Lane vond ik zo mooi.

Volgende singel: Alice Cooper How you gonna see me now. Vond ik om te bleiten. En nog steeds. Dat filmpje ook in Toppop. Begreep er niet alles van (wij waren zeer onwetend aan ons 13) maar maakte indruk. Was mijn troetelplaat in het radioprogramma dat ik opnam op tape. Tja, wat moesten we toen, er was geen internet en televisie overdag.. Ik hoop dat ik dat cassettetje ergens eens terugvind..

Dan volgde de ontdekkingsreis. Plots zot van Barclay James Harvest en Supertramp. Live in Paris op cassette gekocht in de Club aan de Korenmarkt. Samen met Budokan van Dylan en Sheik Yerbouti van Zappa.
Van Zappa vond ik alleen Bobby Brown goed. Bij Dylan had ik gemengde gevoelens (enkele jaren die dubbel Lp op plaat gekocht en zeer van genoten)
Nee, dan Supertramp. Er stond een kleine cassettedeck naast mijn bed. Ik viel in slaap met Paris. Terwijl ik droomde van Els Casteels in zee. Ik was net 15 en schrok me een ongeluk bij mijn eerste natte droom... Seksuele opvoeding stond nog in zijn..eh..kinderschoenen.

[Rik Martens]

Heilige Druif nog-an-toe. Het was bijlange geen play-list. Daar zou voorzekers een flink stuk van Desire op staan, evenals van Rock of Ages van The Band. Paranoid, Bad Motor Scooter van Montrose, Sweet Jane in de versie van Rock'n Roll Animal, Iets van Pink Floyd, Child in Time voor als de DJ eens naar de Grote WC moet, Rory Galagher, nog wat Stones, de Dubbele Witte of Revolver misschien ook. Wil er iemand een kuskesdans, dan spelen we Twist and Shout van de prille Beatles en La Bamba van Los Lobos. En daar na op verzoek zelfs Du van Peter Maffay. En Donna van 10cc (om redenen waar gij geen affaire mee hebt). En dan nog duizend nummers tot bij het krieken van den dag Il est Cinq Heures, Paris s'éveille weerklinkt en we allemaal de dauphin van de Place Dauphine zijn.

---

En om in het thema van het forum te bllijven voegen we er nog snel aan toe: Spill the wine van Eric Burdon & War, en Drinkin' Wine Spo-dee-o-dee van Jerry Lee Lewis, een hit tijdens de korte rock'n roll revival van de vroege jaren zeventig.

[vinejo]

(22-12-2025 09:57 AM)Rik Martens schreef:  Heilige Druif nog-an-toe. Het was bijlange geen play-list. Daar zou voorzekers een flink stuk van Desire op staan, evenals van Rock of Ages van The Band. Paranoid, Bad Motor Scooter van Montrose, Sweet Jane in de versie van Rock'n Roll Animal, Iets van Pink Floyd, Child in Time voor als de DJ eens naar de Grote WC moet, Rory Galagher, nog wat Stones, de Dubbele Witte of Revolver misschien ook. Wil er iemand een kuskesdans, dan spelen we Twist and Shout van de prille Beatles en La Bamba van Los Lobos. En daar na op verzoek zelfs Du van Peter Maffay. En Donna van 10cc (om redenen waar gij geen affaire mee hebt). En dan nog duizend nummers tot bij het krieken van den dag Il est Cinq Heures, Paris s'éveille weerklinkt en we allemaal de dauphin van de Place Dauphine zijn.

---

En om in het thema van het forum te bllijven voegen we er nog snel aan toe: Spill the wine van Eric Burdon & War, en Drinkin' Wine Spo-dee-o-dee van Jerry Lee Lewis, een hit tijdens de korte rock'n roll revival van de vroege jaren zeventig.

Ik zat nog maar aan april 1980 hé. Net 15 en plots seksueel actief.
(solo wel te verstaan)
Dus ik was dan pas klaar voor rock n roll. Enfin, er volgde eerst nog een korte romantische periode met Christoffer Chross, Chris De Burgh en Steve Winwood (4de middelbaar).
Tattoo you kocht ik bij verschijnen. Zestien jaar en eindelijk klaar.

[Jeroen Pieter]

https://www.youtube.com/watch?v=7MZWWyYF...rt_radio=1

---

https://www.youtube.com/watch?v=UlKrH07a...rt_radio=1

Deze hoort daar bij hoor!

[Olivier]

Meer dan 50 jaar oud maar gemaakt voor deze tijden, lijkt het wel :

https://www.youtube.com/watch?v=E5p-ceS1qT4


Blank frank is the messenger of your doom and your destruction
Yes, he is the one who will set you up as nothing
And he is one who will look at you sideways
His particular skill is leaving bombs in people's driveways.

Blank frank has a memory that's as cold as an iceberg
The only time he speaks is in incomprehensible proverbs
Blank frank is the siren, he's the air-raid, he's the crater
He's on the menu, on the table, he's the knife and he's the waiter

[Rik Martens]

Brian Eno ben ik wat kwijt geraakt toen hij uit Roxy Music stapte. In 1977 kocht ik nog wel Before And After Science, charmant maar niet mijn ding. En dat was het dan. Sorry, Brian Eno.

[Olivier]

(01-02-2026 03:31 PM)Rik Martens schreef:  Brian Eno ben ik wat kwijt geraakt toen hij uit Roxy Music stapte. In 1977 kocht ik nog wel Before And After Science, charmant maar niet mijn ding. En dat was het dan. Sorry, Brian Eno.

Op Here come the warm jets staan een paar nummers die voor mij mee kunnen met het betere werk van David Bowie uit die periode. Maar de luchthavenmuziek die hij later is gaan maken, is ronduit deprimerend.

[Rik Martens]

Ike Willis is vorige zaterdag overleden en niemand heeft me een doodsbrief gestuurd.

Willis was de Joe in Joe's Garage van Zappa (1979). Een stevige, jazzy zanger, die na de dood van Frank Zappa in diverse combo's diens muziek is blijven spelen.

Mensen van 1955, die dood gaan, zijn een niet te volgen voorbeeld.

https://www.youtube.com/watch?v=NtNlLDHhSDo