Pinot Entente

[Olivier]

Ik mocht de line-up verzorgen voor een namiddagje snuiven, slurpen en slikken. Altijd leuk om daar al weken op voorhand mee bezig te zijn, beginnen met een lijst, de helft dan weer te veranderen, info op te zoeken over de wijn, is ie op dronk?, etc Twee dagen op voorhand lag de lijst dan toch vast…

We begonnen met een Champagne van Leclerc-Thiefaine, een klein familiaal domein gelegen in Avize. En we dronken de Cuvée 01, een Blanc de Blancs, 60% op inox en 40% op hout gelagerd, bijna 5 jaar sur lattes. Ik had een vrij strakke Champagne verwacht maar hij was heel rijk, met zeer aanwezige briochetoetsen in de neus. Iets te veel naar mijn smaak. Heel vineuze Champagne wel. Niet slecht, maar was niet wat ik gehoopt had. Op dag 2 was deze rijpe briochetoets opmerkelijk verdwenen, maar was er een bittere toets die ik link aan de houtlagering.

De eerste witte was de A’puddara 2023, een Etna Bianco van Tenuta di Fessina. Toen Jo de rokerige en minerale aroma’s rook, zei hij : “Dit is een Etnawijn!” Voor te zeveren, maar het was wel juist Fantastische neus vond ik deze hebben, zo een waar je blijft aan ruiken, met ook harstoetsen, trouwens. In de mond heel hoog in zuren. Deze wijngaard ligt dan ook 900m hoog, wel op de zuidkant van de Etna. Op de Noordkant krijg je deze druiven zo hoog moeilijk rijp. Heel strak en vinnig in de mond. Had misschien iets meer body mogen hebben, maar dit beviel me toch erg. Op dag 2 zijn de zuren volledig geïntegreerd maar is de complexiteit ook wat minder. Een wijn die waarschijnlijk nog een jaar of twee drie had kunnen liggen.

Ik had verwacht dat Le Gory 2021 van Château Yvonne de wijn zou geweest zijn die moeilijk was op het vlak van zuren. Chenin uit een moeilijk jaar… maar het evenwicht hier was werkelijk heel mooi! Heel fris, maar ook genoeg molligheid om de zuren op te vangen. Wat meer fruit hier, naast de mineraliteit. En een lange afdronk. Toppertje!

Dan over naar de Saarfeilser GG 2017 van Nik Weis, een Riesling uit het Saardal, een zijrivier van de Moezel. Zeer aromatisch met abrikoos, boenwas, wat honing, heerlijke neus. In de mond vrij geëvolueerd, meer dan ik verwacht had, maar eigenlijk perfect op dronk nu. Verrassend zacht voor een Riesling. De zuren hier waren heel zacht en perfect ingebed in het geheel, wat je niet per se verwacht van Riesling. Hiermee kon ik toch een paar Riesling-sceptici mee bekoren. Op dag twee veel meer op de mineraliteit dan het fruit, en de wijn heeft precies een verjongingskuur ondergaan. Lang ook! Precies nog beter dan op dag één…

En dan wou ik overgaan naar de rooie. Ware het niet dat ik vergeten was dat ik nòg een witte staan had. En de Grassnitzberg “Riff” 2021 van Tement bleek misschien wel de witte van de dag te zijn ook. Heel mooie en intrigerende neus met wat munt, vuursteen, mango. Maar voor mij wel typisch voor de Sauvignons uit Oostenrijk : iets rijper dan de Franse, maar nog altijd heerlijk fris en uitnodigend. Daardoor ook niet zo makkelijk herkenbaar, maar Fre was toch vrij zeker dat dit Sauvignon was. In de mond kristallijn, een delicatesse. Een klaterend beekje. Prachtig!

Allez, dan toch rood! Of is het eerder een rosé? Iets tussen de twee, en wat troebel van kleur. Het was dan ook een natuurwijn… maar zonder muizenissen of andere bescheten affaires. De Tatouine 2020 van cultdomein Matassa was een heerlijk goedje. De glouglou factor was er wel, maar toch ook tannines merkbaar. Maar dit drink ik dus héél graag, de geplette aardbeitjes, frivool fruitig. Perfecte zomerwijn om gekoeld te drinken. Dit was hoofdzakelijk Pinot Gris met wat Grenache. Vandaar ook het lichte kleurtje.

Dan meteen naar het serieuzere werk, deels ook omdat ik deze wijn niet gekarafeerd had. Stoem! Want de wijn was eerst best ok, maar wat eenvoudig. Gelukkig hebben we halve visbokalen als glazen waardoor de wijn toch evolueerde en zijn Dolcettovet afgooide om te ontluiken als een… Nebbiolo. Er zaten inderdaad wel wat tannines in, maar die Baroliseerden ons mondepitheel niet genoeg om geklasseerd te worden als de koele killer uit het noorden. Neen, dan toch Sangiovese! Een Rosso di Montalcino nota bene, maar wel een die beter is (en meer kost) dan menig Brunello. De Poggio di Sotto 2019 maakte meer en meer indruk naarmate hij open stond. Relatief licht van kleur, ook qua fruit lichtvoetiger dan de meeste Sangiovesi, maar toch een heel serieuze wijn, met ditto structuur. Zeer mooi, en had ik graag nog eens opnieuw geproefd binnen een jaar of drie.

Dan wel een Nebbiolo… Ook al werd daar eerst nog even over gediscussieerd, want onze mond werd niet geradbraakt. De Asili 2011 van de Prodottori del Barbaresco had inderdaad nog relatief beschaafde tannines. Heel aantrekkelijke neus ook, met de typische gedroogde bloemetjes. Maar voor mij had deze wijn toch nog overschot. ‘s Avonds heb ik de fles uitgekuist en vond ik hem eigenlijk op zijn best, alles vrij goed geïntegreerd, het fruit wat opnieuw opgepikt met zure kersjes. Dit had gerust nog mogen blijven liggen tot zijn 20e verjaardag.

En het einde kwam in zicht, en dat was er één in absolute schoonheid. Het is een zeldzaamheid om een Grand Cru uit de Bourgogne te kunnen drinken, en gelukkig presteerde de Bonnes Mares 2012 van Marchand & Thawse op niveau. Aangezien we dit zo weinig drinken is het niet makkelijk om dit meteen te kunnen plaatsen. Corton werd even geopperd door Vince en eigenlijk vond ik dat een goede gok, want er zat inderdaad wel nog veel structuur in. Bonnes Mares is dan ook een van de meest bewaarkrachtige Bourgognes, wist Fre. En dat was wel duidelijk. In het begin van zijn drinkvenster kwam deze Pinot nog maar piepen, en toch was hij al zó evenwichtig, zó klassevol. Incrachable, zei Jo. Effectief! Jammer dat dit meer en meer uit ons bereik gaat, maar goed, wat we hebben gehad, hebben we gehad. Yolo!

[vinejo]

(24-08-2026 07:34 PM)Olivier schreef:  Ik mocht de line-up verzorgen voor een namiddagje snuiven, slurpen en slikken. Altijd leuk om daar al weken op voorhand mee bezig te zijn, beginnen met een lijst, de helft dan weer te veranderen, info op te zoeken over de wijn, is ie op dronk?, etc Twee dagen op voorhand lag de lijst dan toch vast…

We begonnen met een Champagne van Leclerc-Thiefaine, een klein familiaal domein gelegen in Avize. En we dronken de Cuvée 01, een Blanc de Blancs, 60% op inox en 40% op hout gelagerd, bijna 5 jaar sur lattes. Ik had een vrij strakke Champagne verwacht maar hij was heel rijk, met zeer aanwezige briochetoetsen in de neus. Iets te veel naar mijn smaak. Heel vineuze Champagne wel. Niet slecht, maar was niet wat ik gehoopt had. Op dag 2 was deze rijpe briochetoets opmerkelijk verdwenen, maar was er een bittere toets die ik link aan de houtlagering.

De eerste witte was de A’puddara 2023, een Etna Bianco van Tenuta di Fessina. Toen Jo de rokerige en minerale aroma’s rook, zei hij : “Dit is een Etnawijn!” Voor te zeveren, maar het was wel juist Fantastische neus vond ik deze hebben, zo een waar je blijft aan ruiken, met ook harstoetsen, trouwens. In de mond heel hoog in zuren. Deze wijngaard ligt dan ook 900m hoog, wel op de zuidkant van de Etna. Op de Noordkant krijg je deze druiven zo hoog moeilijk rijp. Heel strak en vinnig in de mond. Had misschien iets meer body mogen hebben, maar dit beviel me toch erg. Op dag 2 zijn de zuren volledig geïntegreerd maar is de complexiteit ook wat minder. Een wijn die waarschijnlijk nog een jaar of twee drie had kunnen liggen.

Ik had verwacht dat Le Gory 2021 van Château Yvonne de wijn zou geweest zijn die moeilijk was op het vlak van zuren. Chenin uit een moeilijk jaar… maar het evenwicht hier was werkelijk heel mooi! Heel fris, maar ook genoeg molligheid om de zuren op te vangen. Wat meer fruit hier, naast de mineraliteit. En een lange afdronk. Toppertje!

Dan over naar de Saarfeilser GG 2017 van Nik Weis, een Riesling uit het Saardal, een zijrivier van de Moezel. Zeer aromatisch met abrikoos, boenwas, wat honing, heerlijke neus. In de mond vrij geëvolueerd, meer dan ik verwacht had, maar eigenlijk perfect op dronk nu. Verrassend zacht voor een Riesling. De zuren hier waren heel zacht en perfect ingebed in het geheel, wat je niet per se verwacht van Riesling. Hiermee kon ik toch een paar Riesling-sceptici mee bekoren. Op dag twee veel meer op de mineraliteit dan het fruit, en de wijn heeft precies een verjongingskuur ondergaan. Lang ook! Precies nog beter dan op dag één…

En dan wou ik overgaan naar de rooie. Ware het niet dat ik vergeten was dat ik nòg een witte staan had. En de Grassnitzberg “Riff” 2021 van Tement bleek misschien wel de witte van de dag te zijn ook. Heel mooie en intrigerende neus met wat munt, vuursteen, mango. Maar voor mij wel typisch voor de Sauvignons uit Oostenrijk : iets rijper dan de Franse, maar nog altijd heerlijk fris en uitnodigend. Daardoor ook niet zo makkelijk herkenbaar, maar Fre was toch vrij zeker dat dit Sauvignon was. In de mond kristallijn, een delicatesse. Een klaterend beekje. Prachtig!

Allez, dan toch rood! Of is het eerder een rosé? Iets tussen de twee, en wat troebel van kleur. Het was dan ook een natuurwijn… maar zonder muizenissen of andere bescheten affaires. De Tatouine 2020 van cultdomein Matassa was een heerlijk goedje. De glouglou factor was er wel, maar toch ook tannines merkbaar. Maar dit drink ik dus héél graag, de geplette aardbeitjes, frivool fruitig. Perfecte zomerwijn om gekoeld te drinken. Dit was hoofdzakelijk Pinot Gris met wat Grenache. Vandaar ook het lichte kleurtje.

Dan meteen naar het serieuzere werk, deels ook omdat ik deze wijn niet gekarafeerd had. Stoem! Want de wijn was eerst best ok, maar wat eenvoudig. Gelukkig hebben we halve visbokalen als glazen waardoor de wijn toch evolueerde en zijn Dolcettovet afgooide om te ontluiken als een… Nebbiolo. Er zaten inderdaad wel wat tannines in, maar die Baroliseerden ons mondepitheel niet genoeg om geklasseerd te worden als de koele killer uit het noorden. Neen, dan toch Sangiovese! Een Rosso di Montalcino nota bene, maar wel een die beter is (en meer kost) dan menig Brunello. De Poggio di Sotto 2019 maakte meer en meer indruk naarmate hij open stond. Relatief licht van kleur, ook qua fruit lichtvoetiger dan de meeste Sangiovesi, maar toch een heel serieuze wijn, met ditto structuur. Zeer mooi, en had ik graag nog eens opnieuw geproefd binnen een jaar of drie.

Dan wel een Nebbiolo… Ook al werd daar eerst nog even over gediscussieerd, want onze mond werd niet geradbraakt. De Asili 2011 van de Prodottori del Barbaresco had inderdaad nog relatief beschaafde tannines. Heel aantrekkelijke neus ook, met de typische gedroogde bloemetjes. Maar voor mij had deze wijn toch nog overschot. ‘s Avonds heb ik de fles uitgekuist en vond ik hem eigenlijk op zijn best, alles vrij goed geïntegreerd, het fruit wat opnieuw opgepikt met zure kersjes. Dit had gerust nog mogen blijven liggen tot zijn 20e verjaardag.

En het einde kwam in zicht, en dat was er één in absolute schoonheid. Het is een zeldzaamheid om een Grand Cru uit de Bourgogne te kunnen drinken, en gelukkig presteerde de Bonnes Mares 2012 van Marchand & Thawse op niveau. Aangezien we dit zo weinig drinken is het niet makkelijk om dit meteen te kunnen plaatsen. Corton werd even geopperd door Vince en eigenlijk vond ik dat een goede gok, want er zat inderdaad wel nog veel structuur in. Bonnes Mares is dan ook een van de meest bewaarkrachtige Bourgognes, wist Fre. En dat was wel duidelijk. In het begin van zijn drinkvenster kwam deze Pinot nog maar piepen, en toch was hij al zó evenwichtig, zó klassevol. Incrachable, zei Jo. Effectief! Jammer dat dit meer en meer uit ons bereik gaat, maar goed, wat we hebben gehad, hebben we gehad. Yolo!

Schítterend verslag met een aantal geniale neOLIgismen (“Baroliseren” )
De Rosso was inderdaad de WOTN.
…Tot de Bonnes Mares op tafel kwam..
Jongens toch…

[Fre]

Mooi stukje proza die een perfecte weergave is van de heerlijke namiddag in het groen en het zonnetje. Bedankt Olivier
De Bonnes Mares had naast een fantastische lengte en evenwicht ook een structuur die ik nog maar weinig in de Bourgogne ben tegen gekomen. Mijn eerste Bonnes Mares uit fles - altijd een speciaal moment . In de neus zat ik in de regio, maar op basis van de mond was het zoeken en graven. Ik moet toegeven: ik kwam er niet. Laten we concluderen dat we meer GC's uit de Côtes de Nuits moeten zuipen...

Hoe mooi de Italianen ook waren, ik plaats de Tement toch op 2! Wat een klasse Sauvignon. Anders dan de Loires waar we meer mee vertrouwd zijn wel ...

[wvd]

Bonnes-Mares staat niet echt bekend voor zijn snelle drinkbaarheid en 2012 ook niet echt....
En toch... amper 14 jaar oud en jullie gaan door het dak...
Enkele maanden geleden hadden we ook zo'n momentje. Met vrienden op resto, dikke Bourgogne mee, die ik thuis dubbel gedecanteerd had (allez jong, dadoedetochnimènenBourgogne!..). De sommelier bracht hem, blind voor de andere tafelgenoten, dan in karaf... Ik dacht: die is kapot, maar integendeel: superwijn, helemaal open (awel ja... ), uiterst genuanceerd, soepel, zeer lang. En dat was ook een Grand Cru, Clos Saint Denis 2010 van Bertagna, nog zo'n lichtjes over het hoofd gezien domein. Dus ja, ik geloof alles wat er over geschreven wordt: een echt grote Bourgogne heeft echt wel bijzonder weinig concurrentie.

[Fre]

De Bonnes Mares werd beter in t glas. Voor mij pas in t begin van drinking window. En zal nog verder uitpuren.

[wvd]

(25-08-2026 07:00 PM)Fre schreef:  De Bonnes Mares werd beter in t glas. Voor mij pas in t begin van drinking window. En zal nog verder uitpuren.

Een Bonnes-Mares en dan zeker van een jaar als 2012, moet toch minstens 30-40 jaar kunnen ouderen. Minstens...

[Fre]

(26-08-2026 12:28 PM)wvd schreef:  

(25-08-2026 07:00 PM)Fre schreef:  De Bonnes Mares werd beter in t glas. Voor mij pas in t begin van drinking window. En zal nog verder uitpuren.

Een Bonnes-Mares en dan zeker van een jaar als 2012, moet toch minstens 30-40 jaar kunnen ouderen. Minstens...

zolang wilden we niet wachten, wvd :-)

[wvd]

(28-08-2026 11:49 AM)Fre schreef:  

(26-08-2026 12:28 PM)wvd schreef:  

(25-08-2026 07:00 PM)Fre schreef:  De Bonnes Mares werd beter in t glas. Voor mij pas in t begin van drinking window. En zal nog verder uitpuren.

Een Bonnes-Mares en dan zeker van een jaar als 2012, moet toch minstens 30-40 jaar kunnen ouderen. Minstens...

zolang wilden we niet wachten, wvd :-)

En hij had het niet over Grand Cru's...

Herinner je de woorden van Don Quichote: " Als ge geen 15 jaar kunt wachten op ne Pinot, waarom koopt ge het dan..." en dat ging niet over Grand Cru's

[Vince]

Allemaal afhankelijk natuurlijk van het millésime. Deze wijn van toch al 14 jaar oud toonde blind zijn pédigrée: evenwichtig, geraffineerd, lang, klassevol. En met nog veel reserve. Maar het was géén kindermoord. Open je een Bonnes Mares 2015 na 14 jaar dan zal dat wellicht wél een kindermoord worden...

[wvd]

(28-08-2026 02:16 PM)Vince schreef:  Allemaal afhankelijk natuurlijk van het millésime. Deze wijn van toch al 14 jaar oud toonde blind zijn pédigrée: evenwichtig, geraffineerd, lang, klassevol. En met nog veel reserve. Maar het was géén kindermoord. Open je een Bonnes Mares 2015 na 14 jaar dan zal dat wellicht wél een kindermoord worden...

Wel, ik vond eigenlijk 2015 jong wat toegeeflijker dan 2012, enfin, toch bij de domeinen waar ik mee werkte. De rendementen in 2012 waren laag, erg geconcentreerde wijnen en dan moest je toch aardig wat moeite doen. Ik herinner me zelfs een degustatie die we deden met de 2012 Gevrey-Croisette van Galeyrand, een producent wiens wijnen normaal redelijk jong genietbaar zijn, en dat was echt walsen tot je er bijna tendinitis van kreeg. Recent een Croix Violettes 2012 geopend en die was wel nogal super, maar ook daar duurde het even voor die zich echt gaf. Daarentegen vorig jaar in November bij een degustatie / diner een Noëllat Clos Vougeot op het laatste nippertje opengesnokt (ik had niks anders deftigs in de buurt...) en ik dacht: aiaiaiai... want Clos Vougeot is ook niet de vlotste Grand Cru, maar dat ging belachelijk goed binnen bij iedereen. Zelf nog maar klein slokje kunnen redden.
Maar je hebt uiteraard volkomen gelijk: er is de theorie ...... en dan is er de praktijk in het glas...

[vinejo]

Klein vergaderingske als voorbereiding op het echte werk binnen drie weken.

   

[WhyAlwaysMe]

(20-09-2026 01:05 PM)vinejo schreef:  Klein vergaderingske als voorbereiding op het echte werk binnen drie weken.

Hmmm, mijn vergaderingen zien er meestal toch wat anders uit.

[Fre]

Een nieuwe editie van de Pinot Entente. Ditmaal was ik de gastheer. Ik schonk volgende wijnen. Ik ben mijn notities verloren maar dit is wat ik er van heb onthouden

Clos d’Opleeuw 2022
De neus start eerder schuchter maar is wel verfijnd. Leisteen, mineraliteit met citrus en wat steenfruit. De mond is niet heel erg lang maar wel verfijnd.
Op dag 2 komt de wijn nog iets meer open en toont nog meer zijn klasse. Blijft voor mij de beste wijn van België.

Gérard Boulay – Sancerre La Comtesse 2019
De meeste 'brede' wijn van de witte met tonen van rijpe witte perzik. De mond is gebalanceerd en voor een Sancerre behoorlijk rond. Behoorlijk rijk maar met toch nog voldoende fraicheur om het rijpe steenfruit te counteren.

Hubert Lamy – Saint Aubin 1er cru - Derrière chez Edouard 2019
Dit had één van de sterren van de namiddag moeten worden. Hubert zijn ster fonkelde iets minder dan verwacht. De neus vond ik 'enchanting' maar de mond bleef wat achter. Hoge zuren en een materie die deze zuren niet volledig konden dragen.
Op dag 2 was het allemaal nog wat erger. Door de neus scoor ik 'm nog net in de 90.

DuMOL – Estate Vineyard Chardonnay 2020
Dit is een chardonnay uit een ander register. Toont zich klassieker door de houtlagering en de iets lagere zuren. In de mond vond ik deze wijn nog altijd heel erg mooi, hoewel ik zelf ook mijn witte wijnen met iets mee punch verkies. Het was vooral het evenwicht die me toch kon bekoren. Op dag 2 precies nog een stukje langer en ook de gerookte toets was beter geintegreerd. Echt knappe wijn!

Fernand & Laurent Pillot – Chassagne Montrachet 1er cru - Vide Bourse 2019
De beste witte van de avond. Nochtans had ik wat schrik want met 14.5%alc toch redelijk rijp. Maar deze wijn kon dit precies zeer goed dragen. Klassiek van stijl opnieuw, maar wel met een tikkeltje meer zuren en vooral een lengte om u tegen te zeggen. Ook een heerlijk lange amandeltoets in de afdronk. Vide Bourse is een perceel onder Batard Montrachet en wordt dus beschouwd als 'un petit Batard'.

Thiriet - Côte de nuits village - Les Retraits 2022
Van een perceel net tegen Clos de la Maréchale. De verwachtingen waren hoog: Jasper Morris gaf deze het maximum aantal sterren.
De start was veelbeloven met vers rood fruit (framboosjes) die heel verleidelijk uit het glas sprongen. Maar de mond breidde maar deels een vervolg aan dit verhaal. Mooie aanzet met opnieuw dat vers rood fruit, maar qua lengte en complexiteit bleef ik op mijn honger zitten. Voor 56 EUR mag het toch allemaal wat meer zijn, denk ik dan. Misschien moet deze wijn nog wat liggen (2022 is een groot Bourgogne jaar), maar een herkansing zal ik 'm niet meer kunnen geven (was blijkbaar toch mijn enige fles).

En dan volgende een duo:

Henri Magnien - Gevrey Chambertin 1er cru - Les Cazetiers 2016
J. Castagnier - Gevrey Chambertin 1er cru - Les Cazetiers 2016

Bij Henri was er wat belegen fruit in de neus, maar de mond was ellenlang en zeer mooi. Ik proefde de wijn vandaag nog 's na en deze toonde zich (in de mond) o zo mooi.
De Castagnier zat meer op het frisfruitige. In de neus dan toch want in de mond was deze wijn nog piepjong. Met veel structuur. Toch minder lang en complex dan Henri.
Ik heb beide wijnen nog liggen dus er volgt zeker een re-match.

Arlaud - Gevrey Chambertin 1er cru Les Combottes 2012
En dan kwam Arlaud. Hij overzag de concurrentie, grijnsde even en speelde zowat iedereen naar huis. Een perceel dat geprangt zit tussen 3 Grand Cru's: Latricieres-Chambertin, Charmes-Chambertin en Clos-de-la-Roche. Maar wat een klasbak zeg. Bourgondische finesse en elegantie die mijn liefde voor de streek zo hebben aangewakkerd. Perfect à point voor mij.

Drouhin Laroze - Latricieres-Chambertin Grand Cru - 2014
Na Arlaud komen is voor geen enkele wijn een cadeau. Dus ook niet voor deze Grand Cru die eerder als een mooie premier cru overkwam dan een GC. Mooi gemaakt maar niet de absolute klasse van zijn voorganger.


Albino Rocca Barbaresco Ronchi 2013
Brezza - Barolo Sarmassa 2013
Ik heb mijn nota's niet meer dus veel details kan ik niet geven. Redelijk animaal en belegen met een overdreven uitdrogend mondgevoel door de tannines als constante. Wanneer komt de dag dat een Barolo (of Barbaresco) ons nu eindelijk eens van de sokken gaat blazen? Vandaag dus niet.

J Gérin - Côte Rotie - La Vialière 2015
Als afsluiter van de degustatie kwam nog een Côte Rotie die ondanks zijn 11 jarige leeftijd nog redelijk dicht zat. s Avonds bij het herproeven was er wel een positieve evolutie merkbaar. Ik had deze meer moeten karaferen (of vroeger openen).

Bij de Vol au vent was de 2020 Sadi Malot Champagne Grand Cru Blanc de Noirs Extra Brut Les Vignes Goisses een heerlijke maaltijdbegeleider.

[Jef]

Heb dit nog liggen.
Afblijven dus?
Drouhin Laroze Bonnes Mares 2018
Drouhin Laroze Clos de Beze GC 2018

[wvd]

(Gisteren 11:59 AM)Jef schreef:  Heb dit nog liggen.
Afblijven dus?
Drouhin Laroze Bonnes Mares 2018
Drouhin Laroze Clos de Beze GC 2018

Daar noem je er nu echt 2 van de Climats wiens wijnen je best zowat het langst laat liggen van de ganse Côte...

@Fre: De Retraits van Thiriet ken ik niet, maar uiteraard die van Galeyrand zeer goed. Dat climat is een beetje een hype geworden bij hem en ik heb het inderdaad altijd een zeer mooie wijn gevonden. Of hij de huidige prijs waard is, da's een andere vraag die ieder voor zich moet uitmaken.
Bovendien, 2022 is naar mijn gevoel een groot jaar, maar ook een echt bewaarjaar dat alles heeft qua volume en structuur, maar het ontbreekt de wijnen momenteel aan charme en de aroma's zitten nog helemaal ingekapseld. Wat dat betreft, doet het me wat aan 2012 denken.

Wat de Nebbiolo's betreft: 2013 is een bijzonder stijf jaar waar ik nog niet aan denk om al eens te proeven. De Brich Ronchi 1997 was (is?) 1 van de mooiste wijnen die we al uit de kelder ophaalden, maar dat is intussen ook alweer ruim 10 jaar geleden. Nog 1 fles ligt er, misschien toch maar opdrinken. Ik heb hier ergens al geschreven over Brezza 2010 en 2011 waarbij die laatste nu perfect drinkt, de 2010 is nog (veel) te jong en 2013, tja, ik hoop daar oud genoeg voor te worden...

[Olivier]

(Gisteren 11:08 AM)Fre schreef:  Een nieuwe editie van de Pinot Entente. Ditmaal was ik de gastheer. Ik schonk volgende wijnen. Ik ben mijn notities verloren maar dit is wat ik er van heb onthouden

Clos d’Opleeuw 2022
De neus start eerder schuchter maar is wel verfijnd. Leisteen, mineraliteit met citrus en wat steenfruit. De mond is niet heel erg lang maar wel verfijnd.
Op dag 2 komt de wijn nog iets meer open en toont nog meer zijn klasse. Blijft voor mij de beste wijn van België.

Gérard Boulay – Sancerre La Comtesse 2019
De meeste 'brede' wijn van de witte met tonen van rijpe witte perzik. De mond is gebalanceerd en voor een Sancerre behoorlijk rond. Behoorlijk rijk maar met toch nog voldoende fraicheur om het rijpe steenfruit te counteren.

Hubert Lamy – Saint Aubin 1er cru - Derrière chez Edouard 2019
Dit had één van de sterren van de namiddag moeten worden. Hubert zijn ster fonkelde iets minder dan verwacht. De neus vond ik 'enchanting' maar de mond bleef wat achter. Hoge zuren en een materie die deze zuren niet volledig konden dragen.
Op dag 2 was het allemaal nog wat erger. Door de neus scoor ik 'm nog net in de 90.

DuMOL – Estate Vineyard Chardonnay 2020
Dit is een chardonnay uit een ander register. Toont zich klassieker door de houtlagering en de iets lagere zuren. In de mond vond ik deze wijn nog altijd heel erg mooi, hoewel ik zelf ook mijn witte wijnen met iets mee punch verkies. Het was vooral het evenwicht die me toch kon bekoren. Op dag 2 precies nog een stukje langer en ook de gerookte toets was beter geintegreerd. Echt knappe wijn!

Fernand & Laurent Pillot – Chassagne Montrachet 1er cru - Vide Bourse 2019
De beste witte van de avond. Nochtans had ik wat schrik want met 14.5%alc toch redelijk rijp. Maar deze wijn kon dit precies zeer goed dragen. Klassiek van stijl opnieuw, maar wel met een tikkeltje meer zuren en vooral een lengte om u tegen te zeggen. Ook een heerlijk lange amandeltoets in de afdronk. Vide Bourse is een perceel onder Batard Montrachet en wordt dus beschouwd als 'un petit Batard'.

Thiriet - Côte de nuits village - Les Retraits 2022
Van een perceel net tegen Clos de la Maréchale. De verwachtingen waren hoog: Jasper Morris gaf deze het maximum aantal sterren.
De start was veelbeloven met vers rood fruit (framboosjes) die heel verleidelijk uit het glas sprongen. Maar de mond breidde maar deels een vervolg aan dit verhaal. Mooie aanzet met opnieuw dat vers rood fruit, maar qua lengte en complexiteit bleef ik op mijn honger zitten. Voor 56 EUR mag het toch allemaal wat meer zijn, denk ik dan. Misschien moet deze wijn nog wat liggen (2022 is een groot Bourgogne jaar), maar een herkansing zal ik 'm niet meer kunnen geven (was blijkbaar toch mijn enige fles).

En dan volgende een duo:

Henri Magnien - Gevrey Chambertin 1er cru - Les Cazetiers 2016
J. Castagnier - Gevrey Chambertin 1er cru - Les Cazetiers 2016

Bij Henri was er wat belegen fruit in de neus, maar de mond was ellenlang en zeer mooi. Ik proefde de wijn vandaag nog 's na en deze toonde zich (in de mond) o zo mooi.
De Castagnier zat meer op het frisfruitige. In de neus dan toch want in de mond was deze wijn nog piepjong. Met veel structuur. Toch minder lang en complex dan Henri.
Ik heb beide wijnen nog liggen dus er volgt zeker een re-match.

Arlaud - Gevrey Chambertin 1er cru Les Combottes 2012
En dan kwam Arlaud. Hij overzag de concurrentie, grijnsde even en speelde zowat iedereen naar huis. Een perceel dat geprangt zit tussen 3 Grand Cru's: Latricieres-Chambertin, Charmes-Chambertin en Clos-de-la-Roche. Maar wat een klasbak zeg. Bourgondische finesse en elegantie die mijn liefde voor de streek zo hebben aangewakkerd. Perfect à point voor mij.

Drouhin Laroze - Latricieres-Chambertin Grand Cru - 2014
Na Arlaud komen is voor geen enkele wijn een cadeau. Dus ook niet voor deze Grand Cru die eerder als een mooie premier cru overkwam dan een GC. Mooi gemaakt maar niet de absolute klasse van zijn voorganger.


Albino Rocca Barbaresco Ronchi 2013
Brezza - Barolo Sarmassa 2013
Ik heb mijn nota's niet meer dus veel details kan ik niet geven. Redelijk animaal en belegen met een overdreven uitdrogend mondgevoel door de tannines als constante. Wanneer komt de dag dat een Barolo (of Barbaresco) ons nu eindelijk eens van de sokken gaat blazen? Vandaag dus niet.

J Gérin - Côte Rotie - La Vialière 2015
Als afsluiter van de degustatie kwam nog een Côte Rotie die ondanks zijn 11 jarige leeftijd nog redelijk dicht zat. s Avonds bij het herproeven was er wel een positieve evolutie merkbaar. Ik had deze meer moeten karaferen (of vroeger openen).

Bij de Vol au vent was de 2020 Sadi Malot Champagne Grand Cru Blanc de Noirs Extra Brut Les Vignes Goisses een heerlijke maaltijdbegeleider.

Zalige proeverij! Heel veel moois gedronken, maar de Arlaud was echt buiten categorie. Wat een wijnen maken ze daar toch…

Mijn andere favorieten waren de Boulay, inderdaad een rijkere Sauvignon, maar toch ook heel fris en evenwichtig, en een mooie rokerige toets, en de Pillot, heel aantrekkelijk, nog heel veel marge, maar nu al zeer verleidelijk.

De Champagne van Sadi Mallot maakte het af. Ik ben normaal geen zo’n BdN fan, maar dit was zeer mooi, een zekere “tendresse” zoals ze in het Frans zeggen. Heerlijk om zo’n mooie proeverij mee af te sluiten.

Merci Fre!