Lekkere Line-Up

[vinejo]

   

[Olivier]

Mooi inderdaad! Hoe was de Pieropan?

[WhyAlwaysMe]

Ook wel benieuwd naar de Kumeu, de Kanonkop en de 2 chinons.

[vinejo]

De Pieropan was heel mooi, verrassend, bijna Bourgogne achtig. Dag 2 wat minder indrukwekkend.
Kumeu (Estate) is volgens mij PQ de allerbeste chardonnay, ruikt en smaakt naar Puligny premier cru.
Bij de Kanonkop dacht ik in eerste instantie aan een bijzonder elegante Margaux. Knáp! Later op de avond werd hij iets meer Nieuwe Wereld.
De Baudry had nul paprika, zodanig zelfs dat we eerst in de Rhone zaten. Heel rijp dus, maar schitterende wijn.
En Joguet, tja, gemaakt nog door Charles himself, die zijn altijd behoorlijk groot. Neus met potpourri, kruiden, nog knapperig fruit, niks wee of geoxideerd. Mond lang, fris en hedonistisch.

De ontdekking van de dag was echter die SB…WAW!
Ik laat de schenker zelf daar iets meer over vertellen..

[redacteur]

Laat ik starten met de witte.

Kumeu River, Estate, 2024: Chablisiaans profiel met frisse aciditeit, mineraal, groene appel, citrus, ziltige toets. Mooie starter, op niveau van 1er cru Chablis.

Marc Colin, Chassagne-Montrachet 1er Cru, Champ Gain, 2014: donkerder geel van kleur dan de Kumeu, in de neus wat vuursteen, rijper fruit, evolutie merkbaar met een carameltoets. Meer volume en lengte, gekoppeld aan een fijne aciditeit die een jongere wijn doet vermoeden.

Pieropan, Soave Classico, Calvarino, 2019: Heel mooie gele (zelfs licht oranje) kleur. In de neus heel veel rijp fruit, mandarijn valt me vooral op, maar ook ananas. Zalvend mondgevoel met ook veel fruit in de mond. Maar waar de neus een bijna zoete wijn doet vermoeden, zorgt een fijne aciditeit en een minerale ruggengraat voor een prachtige balans. Ik wilde al lang iets van Pieropan proeven en dit was een echte voltreffer voor mij. Beste witte van de dag voor mij.

[redacteur]

Domaine Laroque d’Antan, Nigrine, 2020: Heel moeilijk thuis te brengen, maar ja, wie geeft er nu ook een wijn uit de Sud-Ouest… Speciale assemblage dan ook met stokken CF die van Clos Rougeard komen, Malbec van Corbin-Michotte, Cot van La Grange Tiphaine, naast Prunelard en Négrette. Ik was niet zo wild van de neus, maar in de mond wel veel diepgang en finesse. Rood en donker fruit, mineraal, kruidig, toets van bloed. Sappig en toch serieus. Voor mijn smaak waarschijnlijk wel nog een stuk beter met meer jaren op de teller.

Clos Marie, Pic-Saint-Loup, Simon, 2011: Heel mooi versmolten wijn. Nog veel fruit, maar ook tertiare aroma’s, fijn, met een elegantie die je normaal niet zo zuidelijk zou verwachten. Heel geslaagd, maar toch met een vreemd aroma in de na-afdronk (geen muis, maar jammer genoeg wel storend).

Daniel Twardowski, Pinot Noix 3rd, 2021: Geopend de dag voordien en heel flink nog niet veel van gedronken.

Citaat:Beetje duiding, met dank aan Otto Forsberg van het Wineberserkers-forum:

Daniel Twardowski (b. 1978) is a fine wine merchant, a wine collector and a Burgundy fanatic from Bremen. He began by acquiring 0,8 hectares (2 acres) of Riesling vineyards in Dhroner Hofberg in 2005. To his neighbors’ dismay, he pulled off the Riesling vines and replanted the vineyard with Pinot Noir. However, the French nurseries had sent him with second-grade material, so the vines had to be pulled off and the vineyard had to be replanted again - this time with material from Domaine de la Romanée-Conti, Domaine Ponsot and Jean Stodden.

Twardowski has learned some winemaking at Armand Rousseau and he also has been helped by Andreas Adam from Weingut AJ Adam. When Twardowski started making wines, he made them in a very stern and rather extracted style, employing new oak barriques for the most part, but also using used oak casks from Armand Rousseau, Domaine de la Romanée-Conti, Emmanuel-Rouget, Domaine Leroy, etc. However, a few years in, Twardowski realized the style wasn’t perhaps the best suited for his fruit, so he adopted a gentler, less extracted style while decreasing the use of new oak by sourcing more older barrels from France (including barriques from Château Margaux).

Instead of labeling his wines as Pinot Noir or Spätburgunder, he opts to use the term “Pinot Noix” with his main wine, in reference to the nut trees located next to his vineyards. The bird in the label refers to the local ravens that gather nuts from the trees and drop them from a great height to the hard slate soil (ardoise in French) to crack them open.

Twardowski made only one wine - Pinot Noix Ardoise - from his debut vintage 2011 until 2016. However, he has expanded his holdings in Dhroner Hofberg to the current 3-something hectares (about 8 acres). He has made a few vintages of Riesling and new the range also includes a regular “Pinot Noix” (also known as “3rd”) that is made with fruit from younger vines, Hofberg Reserve - a flagship wine made with fruit sourced from a parcel in which Pinot Noir cuttings were grafted to old (40 to 70 yo) Riesling vines - and a sparkling wine.

Een wijn volledig op finesse, met in de neus geweldig veel perfect rijp rood fruit, heel puur, gekoppeld aan een rokerige toets en wat appelsienzeste. In de mond zalvend, heel fijn, sappige aciditeit maar ook veel diepgang en een verrassende lengte. Heel mooi en slechts de derde wijn van Twardowski - toegegeven: goedkoop is deze al niet aan €45.

Kanonkop, Estate, Cabernet Sauvignon, 2016: Via Bordeaux richting nieuwe wereld. Dit is heel goed gemaakt met een perfecte rijpheid van de CS, waardoor je een prima balans krijgt van rijpe tannine en aciditeit. Mooi rijp fruit, verweven hout, veel van alles eigenlijk. Ik opperde dat ik deze 2016 mooier vond dan de 2015 die ik zelf opende eind vorig jaar.

En toch… toen ik later op de avond terugging naar de wijn had ik toch weer hetzelfde gevoel dat ik vorig jaar ook had met de 2015, namelijk dat ik ze na het eerste glas té gepolijst begon te vinden. En dat wat ik eerst indrukwekkend vond, eerder vermoeiend werd.

Dit gaat uiteraard over persoonlijke voorkeur, want deze wijn blijft wel goed gemaakt en is gewoon een dikke hit bij de meeste mensen.

Bernard Baudry, Chinon, La Croix Boissée, 2018 Twee dagen op voorhand geopend, want dit was wel een kleine infanticide, maar ik heb er nog meerdere flessen van liggen. Was wel benieuwd naar deze warme jaargang die als toegankelijker (en rijper) wordt aanzien.

Moeilijk om dit te plaatsen enkel op basis van de neus. Mijn medeproevers zaten eerst in de Rhône en dan onder meer nog in Bordeaux. Perfect verstaanbaar, want de typische CF-elementen zitten heel goed verscholen onder de rijpheid van deze wijn. Eerder garrigue dan paprika in de neus om maar wat te noemen.

In de mond is deze wijn stevig, maar met een zuivere kern van fruit dat zeker niet enkel op het donkere spectrum zit. Volgend op de neus vond ik de fraîcheur eigenlijk wel opvallend. Dit is sowieso een massieve en rijpe Croix Boissée, maar het is er zeker niet over. Op de website van Baudry wordt de jaargang omschreven als ‘Le Magnifique’ en ik denk dat deze wijn op termijn ook echt wel magnifiek wordt.

Op basis van de laatste wijn van de avond moeten we er enkel nog 20 jaar op wachten…

Charles Joguet, Chinon, Clos de la Dioterie, 1998: Fe-no-me-naal. Van het beste dat ik ooit dronk. Wat een neus. Wat een mondgevoel. Wat een finesse, wat een elegantie. Alles wees me richting Bourgogne, maar de (overgebleven) tannines en structuur zeiden toch iets anders.

Jo was enorm in zijn nopjes toen het duidelijk werd dat ik een Chinon had meegebracht. Wijnsynchroniciteit heet dat dan. Als mijn resterende Croix Boissées ooit dit niveau benaderen, zal ik een heeeel gelukkig man zijn.

Orval, 2020: Ongerelateerd aan de line-up, want pas de avond erna gedronken, maar ik snap nu waarom ik er best vijf jaar van blijf, BartS! Merci daarvoor!


Samengevat: 9xlekkere wijn + 1xlekker bier

[BartS]

Ik kan aan bovenstaande weinig toevoegen. Dant plezant en lekker was! Topwijnen en topmuziek

Blij dat de Orval een leuke surprise was. Ik heb er nog te koop want zit met (grote) voorraad. Alles uit 2020 of 2021, de gouden corona-tijden voor Orval-jagers, met gesloten cafés en te veel aanbod.

PS: die Pinot Noir was voor mij de verrassing van de avond. We zaten snel bij spätburgunder, maar wel bij de betere die ik al dronk. Prijs al navenant. De Chinon uit 2018... poeh wat een beestje. Wegleggen maar hééééééééél veeeeeeeel potentieel.

Op naar de volgende editie

[Olivier]

Een saliverend verslagje